Fátt er amalegt við að nota peningana sem Sigmundur Davíð gaf þér og þú hefur engin sérstök not fyrir og brúka þá sem innborgun inn á fasteign erlendis. Þá eru íbúðakaup á stöku stöðum á Spáni eða alls staðar í Portúgal hreint ekki svo vitlaus.
Meðaltalshækkun eða lækkun á fasteignaverði samkvæmt yfirliti OECD 2014. Verð enn umtalsvert lægra nú en það var fyrir efnahagshrunið 2008 á Ítalíu og Spáni og í Grikklandi og Portúgal
Nú eru allmargir að njóta hinnar margrómuðu skuldaleiðréttingar stjórnvalda og það jafnvel sum heimili þar sem nóg er að bíta og brenna og vandamálin lítil sem engin. Þá er stóra spurningin við eldhúsborðið hvað gera eigi við þau hundruð þúsunda eða jafnvel milljónir króna sem detta inn á reikninginn á næstunni.
Fráleitt er að geyma þær í bönkunum sjálfum. Vextir á velflestum reikningum í innlendum bönkum neikvæðir og nema fólki finnist fýsilegt að henda peningum er það út úr myndinni. Hægt væri að kaupa húsgögn, raftæki eða endurnýja sánað eða púttvöllinn úti í garði en detti fjöldi fólks í þann pakki er hætta á verðbólgu og þá gengur allur gróðinn fljótt til baka öllum til miska.
Til eru verri leiðir en fjárfesta í fasteign erlendis. Flest okkar gætu eflaust alveg ímyndað sér að spássera um sólbrún og sæl með sangría í glasi framhjá lítilli sundlaug í eigin garði við eigið hús við einhverja sólríka strönd við Miðjarðarhafið.
Slíkt strandar vitaskuld á gjaldeyrishöftum eins og staðan er í dag. Engum er heimilt að fara úr landi með fjármagn til kaupa á fasteign nema um búferlaflutninga sé að ræða. En þá gleymir fólk gjarnan að fjármálaráðherra segir skammt í að höftin hverfi og jafnvel talað um að það gæti átt sér stað á yfirstandandi ári.
Hversu fýsilegt er að hinkra eftir slíku og er ekki hætta á að krónan falli niður á gólf helvítis þegar höftum verður loks aflétt?
Hættan er til staðar. Ekki nokkur maður veit hvað gerist þá fyrir víst. Fall er líklegra en ekki en á hinn bóginn er líka ágætt að hafa í huga að verðlag á fasteignum víða erlendis hefur líka fallið helling. Af löndum við eru Miðjarðarhaf Grikkland og Portúgal í verstu súpunni samkvæmt OECD. Í stöku héruðum Spánar hefur fasteignaverð fallið um tæp 50 prósent á nýjum og nýlegri eignum og þó hægt hafi verulega á því falli er enn hægt að gera kjarakaup jafnvel að því gefnu að verðgildi íslensku krónunnar fuðri meira upp.
Þessu tengt er ágætt að hafa í huga að það er ekki lengur nein einokun á flugi frá Íslandi til margra evrópskra landa. Við þurfum ekki lengur að greiða hönd og fót fyrir flugmiða til og frá Alicante fremur en við viljum. Það er því sem dæmi mun hagkvæmara að eiga og nýta eign erlendis nú en árið 2008 þegar ekkert lággjaldaflugfélag sýndi minnsta áhuga að fljúga til Íslands. Ódýr fargjöld og aukin samkeppni er komin til að vera.
Trixið varðandi Spán er að líta fjær allra vinsælustu stöðum. Um leið og komið er út fyrir allra vinsælustu staði og strendur er verðlag ennþá 30 til 40 prósent lægra en það var að meðaltali frá aldamótum að 2008. Portúgal er enn betri kostur því verðlag þar í landi hefur alltaf verið aðeins lægra almennt en hjá stóra bróður á Íberíuskaganum. Þar er verðlag á fasteignum 40 til 50 prósent lægra en það var á ofangreindu skeiði. Með öðrum orðum; kjarakaup ef vilji er til að eignast kofa við Miðjarðarhafið. Svo ekki sé minnst á Grikkland þar sem kaupa má ágætar eignir við ágætur strendur nánast á brunaútsölu enn þann dag í dag. Það er þó aðeins flóknara að komast þangað frá Íslandi og verðlag almennt á nauðsynjum oftast hærra en í Portúgal og á Spáni.
Plúsinn við þetta allt saman sá að jafnvel þó fjárfesting í þessum löndum skili kannski ekki húrrandi gróða næstu árin má líka negla nokkuð fast að fasteignaverð í þessum löndum héðan í frá fer aðeins upp á við. Hlutirnir verða ekkert verri þar en þeir hafa verið. Altént líklega mun betri ávöxtun en á íslenskum innlánsreikningum.
