Fáir gera sér grein fyrir að Tæland er eitt allra hættulegasta land heims fyrir ferðafólk og fjöldi þeirra erlendu ferðamanna sem meiðast hér og drepast er ekkert minna en ótrúlegur!!!
Walking Street í Pattaya er mekka vændis í þeirri borg og tugþúsundir erlendra gesta hanga hér öllum stundum. Mynd P.K. Hangon
Svo segir á bókarkápu umdeildrar nýrrar bókar um Tæland og túrisma þar í landi en höfundurinn, ástralskur blaðamaður að nafni John Stapleton, gengur þar hart fram og fullyrðir að óvíða sé fólk í meiri hættu en í þessu landi sem oft er kennt við falleg og vingjarnleg bros heimamanna. Nafn bókarinnar Banvænn áfangastaður.
Þar segir Stapleton það sína reynslu að heimamenn séu fjarri því mjög hrifnir af þeim fjöldatúrisma sem gengið hefur yfir landið linnulítið um 20 ára skeið. En þeir feli það vel og þar á meðal með að halda ekki nákvæmar tölur yfir fjölda þeirra erlendu ferðamanna sem lenda í vandræðum í landinu.
Máli sínu til sönnunar bendir hann á tölfræði breska utanríkisráðuneytisins sem sýnir vægast sagt hræðilegar tölur. Samkvæmt þeim látast um eða yfir 300 Bretar árlega í Tælandi og álíka fjöldi þarf á spítalavist að halda eftir átök eða árás. Þar fyrir utan séu þúsundir rændir og svindl ýmis konar gagnvart ferðafólki eykst ár frá ári án þess að gjörspillt lögregla landsins sýni því áhuga.
Sannarlega háar tölur og hér aðeins verið að vísa til Breta. Gera má að því skóna miðað við þær milljónir vestrænna manna sem hingað koma að fleiri liggi í valnum.
Ritstjórn Fararheill hefur áður fjallað það sem miður fer í Tælandi og meðal annars bent á fræga heimildarmynd sem sýnir miður góða mynd af bæði túristum og heimamönnum.
Ritstjórn er líka með nokkrar Tælandsferðir á samviskunni og þó hægt sé að taka undir að margir heimamenn hafa fengið nóg af túristum og margir hafa beinlínis lifibrauð sitt af því að pretta útlendinga með einum eða öðrum hætti er ýmislegt við málflutning Ástralans að athuga.
Í fyrsta lagi er fjöldi kolvitlausra útlendinga sem sækja landið heim ótrúlega mikill og þeir margir koma mjög illa fram við fólk á ferðum sínum. Tugþúsundir drekka eins og fávitar daginn út og daginn inn og láta svo öllum illum látum af minnsta tilefni. Það er því efalítið gestunum sjálfum að kenna ef illa fer fyrir þeim á miður góðum stöðum. Því það er stór munur á stöðum í landinu. Til að mynda er himinn og haf milli þess sem fólk vitnar í Pattaya eða verstu ströndum Phuket annars vegar og ljúfari stöðum eins og Hua Hun eða Chiang Mai hins vegar.
Í öðru lagi er ekki alvega að marka háa dánartíðni Bretanna. Það helgast af því að í Tælandi búa tugþúsundir Breta, Fjöldi þeirra aldraðir menn á eftirlaunum sem vilja gamna sér með ódýrum heimastúlkum fyrir lítinn pening. Þeir deyja eins og aðrir og eru inni í tölum utanríkisráðuneytisins breska. Það er ekki eins og 300 Bretar séu drepnir í Tælandi árlega. Sama gildir um Rússa, Þjóðverja, Svía, Ástrala og fleiri sem hér hafa ákveðið að eyða ævikvöldinu. Þeir skipta tugum þúsunda líka.
Í þriðja lagi er algjörlega galið að alhæfa um heila þjóð sísona. Það er gott fólk og slæmt í öllum heimsins kimum og munu verða þar til tíminn endar.
Það er hins vegar alveg rétt að lögregla í landinu er gjörspillt og víst er ekki mikið gert með kvartanir þeirra útlendinga sem verða fyrir barðinu á hrottaskap, svindli eða öðru svínaríi. Þjófnaðir eru mjög tíðir og árásir sömuleiðis. Pretti stunda ótrúlega margir og þar á meðal margar þær stúlkur sem selja hér þjónustu sína.
En allt ofangreint á líka við um marga aðra staði jarðar. Fjöldi alvarlegra glæpa og morða í London er ekki sérstaklega lítill ef út í það er farið. Hið fornkveðna að nota meðfædda skynsemi, þvælast ekki ein og mökkölvuð í dimmum strætum að nóttu til og hafa vaðið fyrir neðan sig í öllum viðskiptum ætti að skila nær öllum heilum heim.
