Mottóið hjá allri ritstjórn Fararheill er gróflega að prófa allt á eigin skinni hvert sem við förum. Hvernig eigum við annars að geta fjallað um hlutina fyrir ókunnuga 😉
Eitt illræmdasta úthverfi Managua í Nicaragua er Cuidad Sandino. Þar skemmtum við okkur í klippingu og gleymum seint 🙂
Ferðaþyrstir geta varið sig fyrir mörgu. Sjóða vatn áður en það er drukkið á vafasömum stöðum, hrista skófatnað áður en þeir settir á fætur, sett upp flugnanet að næturlagi áður en lagst er til svefns, aðeins tekið leigubíla með virkan gjaldmæli og svo framvegis. Það breytir ekki því að við mörg lendum í vandræðum og veseni þótt við gerum allt eftir kúnstarinnar reglum og það yfirleitt sökum þess að misyndismenn vilja okkur illt. Og stundum gerum við í því að lenda í vandræðum 🙂
Vandræði var ekki planið hjá einum ritstjórnarmeðlima þegar honum datt sísona í hug að prófa að fara í klippingu í einu versta hverfi höfuðborgar Nicaragua; Ciudad Sandino, en það var klárt fyrirfram að stutt var í vandræði á þeim staðnum ef tíminn væri rangur. Þess vegna fór viðkomandi snemma morguns á staðinn.
Það var þokkalegur hjartsláttur strax og komið var á staðinn. Ekki aðeins sökum þess að í hverfinu eru morð og viðbjóður þokkalega hluti af lífi fólks heldur ekki síður sökum þess að það þurfti að veifa sex leigubifreiðum áður en einn fannst sem var reiðubúinn að skutla þér á staðinn. Hinir hristu hausinn og óku brott.
Gúggl á netinu dugði til að finna rakara á staðnum fyrirfram en Google gleymdi alveg að tjá sig um hvers kyns hárgreiðslustofu um væri að ræða. Eftir þriggja mínútna gang niður níðþrönga götu frá aðalgötu Ciudad Sandino fannst staðurinn og þó ekki. Í ljós kom nefninlega að hárgreiðslukonur í Managua sinna ekki karlkyns viðskiptavinum.
Karli var þó ekki vísað frá og töluverða skemmtun höfðu konurnar af því að sjá fölbleikan ferðamann mæta galvaskan á staðinn eins og ekkert væri eðlilegra. Líklega fyrsti erlendi ferðamaðurinn á þessum stað frá aldaöðli. Karli var þó vísað í næsta herbergi inn af hárgreiðslustofunni. Þar innaf kom í ljós annað herbergi, öllu minna, en þar sat í makindum með lokuð augun og hlustaði á spænska rapptónlist, einhver þykkasti og mest húðflúraðasti karlmaður sem við höfum augum litið. Svona týpa sem þú sérð í bandarískum fangelsismyndum; verið inni fyrir morð í tuttugu ár og notað tímann til að lyfta lóðum. Húðflúrin þokkalega illskeytt líka.
Hjartslátturinn jókst til muna.
Eftir að hafa virt mig fyrir sér með stór augu í mínútu eða svo bauð viðkomandi góðan daginn og bauð sæti í eina stólnum í herberginu. Alvöru rakarastóll en líklega árgerð 1947. Eftir að hafa hálf-skjálfandi komið út úr mér hvers kyns klippingu ég vildi hófst sá þykki handa og lauk sér af á 14 mínútum sléttum og það án þess að snerta skæri. Allt gert með vélum og ekki verr gert en heima hjá Salon Veh.
Skemmst frá að segja að Pedro, klipparinn óhugnarlegi, reyndist hinn skemmtilegasti eftir að aðgerð lauk. Svo skemmtilegur að við mæltum okkur mót við hann síðar í ferðinni og sá sýndi okkur nokkra vinsæla staði sem ferðafólk gæti ekki fundið með þúsund ára leit nema með tengslum við heimafólk.
Við erum enn í sambandi við Pedro þó fjögur ár séu liðin frá ferðinni til Nicaragua. Hann segist verða sármóðgaður ef við heimsækjum aftur og gistum ekki hreint og beint í stofunni hjá honum og eiginkonu hans…
Aldrei vera hrædd við að prófa nýja hluti. Oftar en ekki reynast hinir „hræðilegustu“ hlutir vera það skemmtilegasta sem þú nokkurn tíma gerðir 🙂
