Óhætt er að fullyrða að mörgum Íslendingnum sem hygðu til brottfarar af landi brott þætti súrt í broti að setjast svo að á enn kaldara landi. Slíkt væri jafnvel út í hött eins og Einar Ásmundsson í Nesi komst að orði við biskup Íslands sem sagði það lýsa lítilli fyrirhyggju.
Hin útvalda borg sem auðvitað var engin borg þegar fyrstu fölbleiku Íslendingarnir létu sjá sig. Mynd Mandrade
Átti Einar þar við hugmyndir Íslendinga um og uppúr 1860 sem íhuguðu brottflutning af landinu til Grænlands en Einar þessi var heltekinn hugmyndum þess efnis að Íslendingar færu alla leið til Brasilíu þar sem gnótt væri lands og hitastig öllu yndislegra en á Grænlandi. Brasilía væri fyrirheitna landið.
Þó ýmislegt hafi verið ritað um Vestur-Íslendinga sem settust að í Manitóba fylki í Kanada hefur minna farið fyrir þeim Íslendingum sem talið er að hafi á sínum tíma lagt leið sína til Brasilíu. Þeir voru reyndar, að því er talið er, aðeins á milli 30 og 39 talsins sem tókst þar að koma fótum undir sig.
Fjöldi afkomenda þessa fólks í dag gæti verið frá 750 og upp í 2500 talsins í heildina. En hvar settust Íslendingarnir að í denn tíð og hvar helst að finna afkomendur þess?
Svarið við því er borgin Curitiba í Paraná fylki.
Það er sú borg sem flestir þeirra Íslendinga sem til Brasilíu fóru komu sér fyrir í eða í nágrannasveitum. Þess vegna er þetta eina borg landsins þar sem finna má Íslandstorg, Praça República da Islândia, í Boa Vista hverfinu í norðurhluta borgarinnar.
Curitiba er bæði ein elsta borg landsins og þykir ein sú framúrstefnulegasta eins og lesa má um í vegvísi Fararheill hér. Þar búa rúmar tvær milljónir manna
Ekki þar með sagt að auðvelt sé að hafa upp á afkomendum okkar þar í landi en hinn brasilíski Luciano Dutra sem býr í Florianópolis ekki ýkja langt frá Curitiba hefur lengi sýnt málinu áhuga og hefur gegnum tíðina reynst forvitnum Íslendingum innan handar. Finna má Luciano á fésbókinni og senda honum skeyti.
