Árið 2020 er lífið enn erfitt Grikkjum sem hafa þurft að þola ómanneskjulegan niðurskurð á öllum fjandanum til að greiða skuldir sem vafasamir pólitíkusar og enn vafasamari bestu vinir pólitíkusa sköpuðu með fávitalegum gjörningum áður en allt hrundi til helvítis árið 2009. Það fyrir utan Kófið ömurlega og hundruð þúsunda flóttamanna frá stríðshrjáðum löndum.
Hingað til hefur ekki verið heiglum hent að kafa við strendur Grikklands. En það ekki lengur vandamál.
Gríska ríkið hefur nú selt frá sér nánast allt sem þénar peninga og ætti að heyra undir ríkið. Þar á meðal allar helstu hafnir landsins, sjúkrahús og heilbrigðisþjónustu og flugvelli auðvitað líka svo fátt sé nefnt.
Enn vantar þó peninga í ríkiskassann og grafa þarf djúpt því fátæklegt ríkið á fátt eitt eftir.
Eitt það sem hingað til hefur verið alfarið blátt bann við er köfun á þeim fjölmörgu stöðum þar sem finnast aldagömul skipsflök. Það auðvitað til að koma í veg fyrir stuld því þúsundir eldgamalla fleyja prýða grískan sjávarbotn og mörg þeirra hafa hugsanlega að geyma gríðarleg menningarleg verðmæti sem ættu að eiga heima á safni.
En sökum þess að Grikkir eru blankari en pabbi Bjarna Ben fjármálaráðherra, sem dregur fram lífið á 65 þúsund krónum á mánuði, varð eitthvað undan að láta. Frá og með 1. janúar er því hverjum sem er heimilt að kafa á minnst sjö hundruð stöðum þar sem áður var strangt bann lagt við köfun. Stöðum þar sem aldagömul forn skip liggja eins og hráviði á hafsbotni og mörg hver geyma stórmerkilega fornmuni sem selja má fyrir milljónir.
Kannski ráð að læra köfun og eyða tíma á Grikklandi. Það gæti verið betra en að vinna í lóttóinu þegar fram líða stundir 😉
