Fara átti í loftið klukkan 16:40 og 25 mínútum fyrr hafði löng röð myndast við útgang númer fimm í Leifsstöð. Vélin fór loks í loftið klukkan 19:25 og á meðan þreyttust farþegar, ekki síst lítil börn, inni í heitri vélinni án allrar þjónustu.
Án allrar þjónustu er kannski heldur strangt til tekið. Þar var jú boðið upp á lítið djúsglas sem reyndar er fyrirtak með eggjum og beikoni á morgnana en vart seinnipart dags þegar hver einasti kjaftur um borð þráir spænska sól og sangríu og búinn að punga duglega út fyrir ferðinni.
Ástæða tafarinnar var tvenns konar. Annars vegar byrjaði Icelandair að hleypa út í vélina um klukkan 17:05, 25 mínútum eftir auglýstan brottfarartíma. Enginn frá Icelandair hafði fyrir að láta farþega vita af töf og lítil svör fengust þegar eftir var leitað. Það var ekki fyrr en sest var um borð og 20 mínútur liðið sem skýrt var frá að töfin stafaði af verkfalli flugumferðarstjóra í Frakklandi og ekki væri útséð um að flogið yrði yfir höfuð.
Sem sagt; farþegum var hleypt um borð og látnir dúsa þar, og allir vita jú að sætin hjá Icelandair og almenn stemmning um borð í vélum félagsins er fyrsta flokks og aldeilis hægt að teygja á löppum og limum, þó alls óvíst væri hvort leyfi fengist fyrir fluginu.
Aðspurðir sögðu áhafnarmeðlimir að auðveldara væri að fá slíkt leyfi ef farþegarnir væru þegar komnir um borð. Engum virtist hafa dottið í hug að lítið mál væri að slá tvær flugur í höggi; gefa flugmálastjórn Evrópu til kynna að farþegar væru löngu komnir um borð en leyfa farþegum jafnframt að spássera um víðáttumikla flugstöðina í stað þröngra sæta vélarinnar. Ýjað var að því að blaðamaður væri fáviti að spyrja aftur og aftur hvers vegna ekki mætti stíga inn í flugstöðina á nýjan leik. „Skilurðu ekki hvað við erum að segja?“
Leið nú og beið og eftir 30 mínútur eða svo kom lítið djúsglas á bakka. Aðrir drykkir eða bjór og áfengi? Ekki í boði þar sem vélin var enn á jörðu niðri og slíkt óleyfilegt. Enginn kom matur eða snakk heldur og því líkast til einnig ólöglegt meðan flugvél er enn í íslenskri landhelgi.
Heyrnartól ókeypis? Jú, það slapp til eftir tvær fyrirspurnir eftir 50 mínútur en það fengu þó aðeins þeir sem það heimtuðu. Hinir sem sátu þolinmóðir greiddu sinn 400 kallinn fyrir heyrnartól til að njóta þess rándýra afþreyingarkerfis sem Icelandair stærir sig af.
Líður nú enn og bíður og loks 17:58 fær flugmaðurinn heimild til að fljúga með hópinn til Barcelona en þó framhjá flugstjórnarsvæði þeirra frönsku sem í verkfalli voru. Ekki fyrr er vélinn ýtt úr hlaði fyrr en farþegi á Saga Class engist um og fær svæsið flogaveikiskast. Kallað var eftir læknum í vélinni og voru hvorki fleiri né færri en sjö slíkir um borð sem hlupu til. Dómur þeirra var að viðkomandi þyrfti undir læknishendur. Vélinni því eftir 45 mínútur til viðbótar ekið aftur að flugstöðinni og 20 mínútur til tók að færa viðkomandi inn í flugstöð og þrífa í kjölfarið.
Njóttu þjónustunnar um borð auglýsir Icelandair grimmt en engir farþega sem blaðamaður Fararheill.is hafði tal af naut þess nokkuð að bíða í þrjár klukkustundir í hitamollu um borð með djúsglas eitt í sárabætur.
Nei takk! Þjónustan hjá Icelandair er fráleitt til fyrirmyndar. Þegar flugfélagið ákveður einhliða að hleypa til vélar vitandi að vélin atarna er ekkert að fara neitt á að lágmarki að bjóða samlokur og drykki, ekki á að þurfa að biðja um heyrnartól, kodda eða teppi og í raun er lágmark að segja ferðafólki í upphafi hvers vegna tafir eru á brottför.
Falleinkunn.
