Það var og! Hvorki fleiri né færri en þrír fjölmiðlar greina frá því þennan daginn að veitingahúsaeigendur séu með böggum Hildar þrátt fyrir mesta ferðamannastraum sem nokkurn tímann hefur farið um landið.
Einhver hissa á að erlendir ferðamenn sniðgangi íslensk veitingahús? Við Íslendingar gerum það sjálf í flestum tilvikum.
ÆÆ. Erlendir ferðamenn hættir að borða á veitingastöðum landsins eða í öllu falli hafa dregið verulega úr ferðum sínum á veitingahús hérlendis.
Sörpræs, sörpræs. Hvernig skyldi standa á því?
Getur verið að okurálagning hafi þarna áhrif? Hvergi fæst skitinn hamborgari eða enn skitnari pizza undir tvö þúsund krónum og sums staðar langt umfram það. Langi fólk í eitthvað hressara en lummulegan skyndibita telst fólk heppið með afbrigðum að sleppa með tvíréttað á la-la veitingahúsum landsins án áfengis undir tíu þúsund krónum. Í Reykjavík kostar meðalréttur hjá algjörlega miðlungs tælenskum og indverskum veitingastöðum hátt í þrjú þúsund krónur. Svipaðir veitingastaðir í London, París, Stokkhólmi og Prag heimta einn þúsara fyrir sömu rétti.
En blaðamenn gleyma öðru sem máli skiptir þegar talið berst að minnkandi eyðslu erlendra ferðamanna. Sú staðreynd að þeir, eins og aðrar lífverur, þurfa að borða reglulega og enginn þarf að velkjast í vafa um að ferðamennirnir græja sinn eigin mat með kaupum í verslunum landsins.
Með öðrum orðum, og það sem kemur ekki fram hjá fjölmiðlunum varðandi kvart veitingamanna, er sú staðreynd að ferðamenn flykkjast nú í verslanir landsins sem aldrei fyrr. Eins brauð er annars dauði í þessu sem öðru en þar með er ekki sagt að efnahagur landsins sé að missa feitan spón úr aski. Ef veitingahús geta ekki boðið góðan mat á viðráðanlegu verði fer ferðamaðurinn að sjálfsögðu lóðbeint í næstu verslun og eldar sjálfur.
Er það ekki sirkabát nákvæmlega það sem við gerum sjálf þegar við dveljum á dýrum erlendum stöðum?
