Reynslusaga af misgóðum íbúðaskiptum

Ritstjórn hefur ótt og títt bent á þá leið til að spara háar upphæðir á ferðalögum að taka þátt í íbúðaskiptum en áhugi á Íslandi er víða mikill og úrval eigna sem bjóðast í skiptum nú hefur aldrei verið meira né víðar í heiminum.

En við höfum líka bent ykkur á að fara varlega í þeim viðskiptum. Sumir milliliðir eru varasamir og svo er í þessu eins og öllu öðru skemmd epli sem setja blett á góða hugmynd. Hér, eins og annars staðar, ráð að stíga varlega til jarðar.

Einn lesandi okkar sendi Fararheill reynslusögu sína af íbúðaskiptum og auðsótt mál að fá að deila henni með ykkur. Þar kom babb í bátinn eins og lesa má um hér að neðan sem þó skemmdi ekki gott frí þegar allt kom til alls.

Mig langaði að segja ykkur frá reynslu okkar af Homeexchange s.l. sumar. Hún var því miður ekki mjög góð og hefur því miður fælt okkur frá þessum annars álitlega ferðakosti. En þrátt fyrir allt gátum við fjölskyldan gert gott úr því sem okkur bauðst og við nutum sumarsins.

Við ákváðum fljótlega að skipta á heimili við fjölskyldu í Toulouse í Frakklandi. Húsið leit frábærlega vel út á myndum og allt virtist eins og okkur líkaði.

Upphaflega fóru samkipti okkar fram á fínni ensku (þá skrifaði konan alltaf undir) en þegar á leið og við vorum eitthvað sein að staðfesta flug fóru okkur að berast harðorðir póstar frá húsbóndanum – og allir á frönsku. Ef ég svaraði ekki strax fékk ég bununa yfir mig á frönsku – sem ég gúgglaði til að skilja. Ég fullvissaði þau hjón um að ég myndi aldrei brjóta loforð mitt við þau en væri að leita eftir hagstæðu verði. Sem við gerðum og öll fjölskyldan var mjög spennt að dvelja í þessu fallega húsi. Húsbóndinn róaðist við það og lét lítið í sér heyrast.

Þegar leið að brottför tókum við okkur til og þrifum húsið okkar hátt og lágt, garðinn hátt og lágt og bíllinn leit út eins og nýr (enda bara tveggja ára gamall jepplingur af eftirsóttri gerð). Vinur okkar sem er fasteignasali kom í heimsókn til okkar daginn fyrir brottför og sagði sitt mat: að húsið okkar væri fínna en glænýtt sýningarhús og við vorum honum eiginlega sammála, enda höfðum við eitt ómældum tíma í að þrífa, pússa, bóna og fægja. Fyrir utan það að ég keypti nýja kodda í öll rúm og svo nýjar sængur í hjónarúmið (kominn tími á að endurnýja, hinar sængurnar voru yngri).

Síðan hófst ferðalagið. Við hittum þau hjón og börn þeirra í Leifsstöð áður en við fórum í flug. Þar sögðu þau okkur (á bjagaðri ensku) að þetta væri þeirra 8 skipti í Home exchange, en, Home exchange síðan sagði að þetta væri þeirra fimmta skipti (áttaði ég mig á eftirá).

Við óskuðum þeim alls hins besta og skiptumst á lyklum og ýmsum upplýsingum. Áður en við fórum í flugið fengum við SMS frá þeim þar sem þau hrósuðu húsinu okkar upp í hástert, sögðu að það væri algjör lúxus, sérstaklega rúmunum, sem þau ætluðu nú að hvíla sig í eftir langt ferðalag (á ágætri ensku).

Við hinsvegar flugum til Toulouse með viðkomu í Bretlandi. Þegar við mættum á svæðið fundum við bílinn þeirra greiðlega. Ca. 10 – 15 ára Renault, það var svo sem í lagi, ef hann virkaði. En hann var alveg haugskítugur – sonur minn hafði á orði að við hefðum keypt köttinn í sekknum, en ég sagði honum að hætta að vera svona neikvæður. Hann hafði því miður rétt fyrir sér, bíllinn var jafn skítugur að utan og innan. Úpps, í hverju vorum við lent? En hvað um það við vorum þreytt eftir langt ferðalag og drifum okkur heim í þetta líka glæsilega hús. Þegar við gengum inn mætti okkur hreinlætislykt og við fórum beint í bólið.

Ég var nú hálf hissa á því hvernig búið var um rúmin á bænum. Öll rúmföt voru mikið krumpuð, höfðu aldrei séð straujárn og á hjónarúminu voru „teiknimynda“ rúmföt. Koddarnir voru lélegri en þeir sem við höfðum hent heima fyrir komu frakkanna okkar. Ég sem hafði sett fram jólarúmfötin, stífstraujuð fyrir þau, skildi nú vel gleði þeirra í SMSinu.

Daginn eftir vöknuðum við í ljómandi fallegu veðri og við beint út í garð. Sundlaugin var frábær en umgjörð hennar var stórhættuleg. Hún var ekki niðurgrafin og allt tréverk í kringum hana var orðið fúið og stórhættulegt. Maðurinn minn skellti sér í smiðsgallann og reyndi að bjarga því sem bjargað varð. Eins virtust garðhúsgögnin vera léleg. Mjög gaman fyrir íslendinga að borða úti í góða veðrinu, en eitt skiptið sem maðurinn minn sat að snæðingi ásamt okkur hinum, hrundi stóllinn undan honum og hann fékk stóran skurð á lærið. Við náðum að plástra það saman, en um tíma vorum við að hugsa um að bruna á næsta sjúkrahús og láta sauma, en sem betur fer var það óþarfi. Tek það fram að maðurinn minn er ekki í yfirvigt.

Við ætluðum náttúrulega að nýta okkur það að hafa þennan skítuga eðalvagn til afnota sem okkur var boðið upp á. Því miður reyndist það svo að loftkælingin í bílnum virkaði ekki og þegar hitinn náði 37 gráðum í nokkra daga gáfumst við upp á því að vera án loftkælingar. Þess vegna sendum við gestgjöfum okkar tölvupóst og SMS um það að við myndum fara með bílinn á verkstæði og láta laga loftkælinguna. Það myndi kosta svipað og einn bensíntankur, svo við myndum ekki skila bílnum með fullan tank. Við fengum engin svör (ég hafði samband við homeexchange varðandi allt þetta) en ákváðum að gera þetta á kostnað gestgjafa.

Sem betur fer reyndist þessi óásjálegi skrjóður okkur vel á ferðalagi okkar um suður Frakkland og eigum við margar góðar minningar þaðan. En eitt höfum við lært: ekki skipta við einhvern sem talar ekki mál sem þú skilur. Á samskiptum okkar var auðséð að einhver annar en gestgjafar okkar skrifuðu okkur fyrstu póstana. Síðan tóku þau við, stundum gúggluðu þau enskuna en stundum skrifuðu þau bara á frönsku.

Eftir að heim var komið fékk ég harðorðan SMS/póst frá húsbóndanum. Í fyrsta lagi fundust engir lyklar á flugvellinum. En þar sem „upplýsingar“ voru lokaðar þegar við flugum frá Toulouse gátum við ekki skilið lyklana eftir þar, eins og um var talað. Við hins vegar báðum yfirmann öryggisgæslu – sem talaði fína ensku – um að skila lyklunum strax í „upplýsingar“ þegar þær opnuðu. Sem hann gerði ekki. Þannig að gestgjafar okkar sem ekki höfðu haft rænu á því að taka með aukasett af lyklum (eins og við – first time exchanger) lentu í miklum vandræðum að komast heim til sín. Þau þurftu í raun að brjótast inn í húsið sitt eftir því sem þau segja.

En ekki batnaði það daginn eftir þegar bóndinn sótti loksins bílinn sinn og bara ¼ af bensíni á tanknum (við höfðum skilið eftir skriflega útskýringu á því hvers vegna tankurinn væri ekki fullur). Hann gjörsamlega brjálaðist, og við máttum þola alls konar skammarpósta og SMS frá honum þar sem við vorum kölluð þjófar og nískunasir í nokkra daga. Skrýtið hvernig tölvupóstur og SMS virkaði allt í einu. Ég reyndi að útskýra fyrir honum að það væri erfitt fyrir fólk eins og íslendinga að ferðast um í bíl án loftkælingar í 37 stiga hita. Hvað hefði hann sjálfur gert ef ég hefði skipt á húsi við hann að vetri til og eftirlátið honum bíl með engri miðstöð? Þá róaðist hann aðeins.

En svo kom næsti æsingur frá honum og hlakkaði í kalli þá. Hann tilkynnti okkur að við hefðum verið ljósmynduð á of miklum hraða, og þurfum nú að borga – man ekki hvað mikið – en líklega svipað og kostar að fylla tank á Renault. Við sögðumst endilega vilja borga sektina, ekkert mál bara senda okkur tölvupóst eða skanna inn myndina. Hann ítrekaði einu sinni að við þyrfum að borga sektina og ég óskaði eftir gögnum. Ekkert kom og síðan hef ég ekkert heyrt í þeim.

Þegar við hittumst í Leifsstöð skrifuðum við undir samning um að keyra ekki meira en 2.500 km auk samnings um almenna umgengni. Þau sögðu að þau hefðu aldrei gert svona samning áður.

Þegar upp var staðið keyrðum við 300 km yfir þessum ákveðna samning. Við vorum smá áhyggjufull yfir þessu, en þegar við komum heim og sáum að þeim hafði tekist að keyra rúmlega 1000 km fram yfir samning vorum við eiginlega alveg steinhissa. Hvernig er eiginlega hægt að keyra 3.500 km á tveimur vikum á Íslandi og alltaf gista á sama stað (nágrannar okkar sögðust hafa séð þau nokkuð oft á þessum tíma).

Ég var í sambandi við Home exchange vegna látanna í honum og sagði þeim að hverju við hefðum komið í Toulouse (ég hafði náttúrulega verið í sambandi við þau áður út af loftkælingunni í bílnum) og spurði hana hvort hann hefði sent kvörtun út af okkur (vegna loftkælingarinnar). Nei, það hafði hann ekki gert og þegar ég ákvað að setja inn rewiev á Homeexchange síðuna þeirra varðandi þrif, skítugan bíl, ónýt húsgögn o.fl. og tókst ekki að pósta þvi, var mér sagt hjá Home exchange að viðkomandi gestgjafi þyrfti að samþykkja umsögn gesta áður en hún birtist. (og hér er komin ástæðan fyrir þessum langa pósti mínum).

Enginn hefur nokkru sinni póstað rewiev hjá þessum gestgjöfum okkar í Toulouse. Samt var í húsinu þeirra gestabók frá gestum fá ýmsum löndum, og eftir á áttaði ég mig á því að þetta fólk sem gisti þar var ekki að hrósa húsinu eða garðinum, það var að segja frá ferðunum sem það fór í. Og svo lá líka frammi bráðfalleg bók sem þau höfðu gert um ferðir sínar víðsvegar um heiminn. Alltaf gist á 4ra til 5 stjörnu heimilum (nema kannski mínu) og allt fyrsta flokks varðandi hreinlæti og aðbúnað (eins og hjá mér).

Þetta er fólk sem ferðast fyrsta flokks um heiminn og borgar þriðja klassa verð fyrir og býður gestum sínum um á fallegt, en niðurnýtt húsnæði. Ég á myndir ef þið viljið, sumar myndu líklega hneyksla hvern sem er, svo ég tali nú ekki um hreinláta íslenska sál. Bjakk.

Ég veit að það er menningarmunur á þrifnaði, en það sem mætti okkur var töluvert meira en það. Það er ekki nóg að spreyja húsið þitt fullt af hreinsi-vellyktandi spreyi… Það þarf líka að þrífa…..

Ykkur er velkomið að nota þennan póst ef þið viljið fjalla nánar um home exchange, ég er líka viss um að mjög margir eru mjög ánægðir, en samt sem áður er að mörgu að hyggja og margt að varast. Og þetta snýst ekki um homeexchange síðuna heldur allar slíkar síður.

Ég veit alla vega ef ég geri þetta aftur þá mun ég fara fram á að gestgjafar mínir sýni mér þá lágmarkskurteisi að hafa heimili sitt og bíl hreint og þrifalegt. Almennileg handklæði, viskustykki og borðtuskur (við þurftum að kaupa slíkt, nema handklæði) og kodda sem eru ekki á leið í Sorpu.

Þau virtust ekki vera að fela hluti fyrir okkur m.a. var skenkur í stofunni þeirra fullur af allskonar áfengi. mjög freistandi að prufa sumt en við létum það vera.

Ég vil líka taka það fram að ég var að hugsa um að bera fram kvörtun vegna frönsku gestanna okkar við Homeexchange síðuna, en ákvað að gera það ekki vegna þess að allt var tipp topp í húsinu okkar þegar við komum heim. Þau höfðu ekki einu sinni tekið með sér gjafirnar sem við skildum eftir handa þeim. Sem sýnir tungumálaerfiðleikana.