Hmmmm! Við komumst aðra leiðina til Oslóar í Noregi fyrir svo lítið sem rúmar níu þúsund krónur með Icelandair í lok þessa mánaðar á sardínufarrými með ekkert innifalið. En langi okkur til London eða Amsterdam á svipuðum tíma kostar önnur leiðin 30 þúsund krónur á sama farrými. Eitthvað bogið við þetta.
Eftirspurn eftir flugi lítil sem engin hérlendis sem erlendis. Svo lítil að bandarísk flugfélög eru farin að bjóða tveir-fyrir-einn flugfargjöld bara til að fá fólk í rellurnar. Ofan á það kemur að þotueldsneyti hefur barasta ekki verið ódýrara frá því Adam og Eva spókuðu sig um í fæðingarfötunum. Ofan á það kemur að Icelandair segist hafa lækkað kostnað hjá sér um tugi prósenta.
Í því ljósinu meikar túr til Oslóar fyrir tíkallinn sens. Tæplega þriggja stunda flug og ekkert meðferðis. En hvers vegna heimtar Icelandair 30 kall fyrir rúmlega þriggja stunda flugið til Amsterdam eða 25 kallinn til London?
Prísinn til London og eða Amsterdam er þetta 20-30 prósent hærri en raunin var áður en Kófið gerði óskunda og helmingi hærri en þegar samkeppni við Wow Air var til staðar.
Hvernig gæti staðið á þessu?
Víst gætu verið að rellurnar til Amsterdam eða London í lok nóvember séu barasta kjaftfullar og síðustu sætin seljist vitaskuld á yfirverði. Sömuleiðis er kannski rellan til Osló galtóm.
Verðþróun á þotueldsneyti. Það helmingi lægra nú en það var í mars síðastliðnum. Skjáskot IATA
Það útskýrir þó ekki hvers vegna fargjöldin til London og Amsterdam eru mikið hærri en í meðalári síðustu átta ár þegar samkeppni var bullandi og þotueldsneyti kostaði hand- og fótlegg.
Eigum við ekkert að njóta þess að Icelandair hefur lækkað kostnað hjá fyrirtækinu um fjóra til fimm milljarða króna að lágmarki síðustu mánuði? Eigum við ekkert að njóta þess að eldsneytisverð á rellurnar er helmingi lægra en það var í febrúar og mars á þessu ári og hafði þá þegar tekið duglega dýfu?
Eða á bara að taka einokunarpakkann á okkur aftur?
