Um 30 ára skeið hefur þótt móðins mjög að heimsækja hinn fræga Napadal í Kaliforníu en þar voru á litlum bletti allar helstu og bestu víngerðir Bandaríkjanna. Voru er lykilorðið hér.
Stór hluti bestu vínekra Bandaríkjanna heyra nú sögunni til. Mynd Napa Valley
Tæplega 30 þeirra eru nú lítið annað en brunarústir eftir gríðarlega skógarelda í fylkinu og þar af einar sjö sem þóttu framleiða bestu vín landsins og tvær til viðbótar sem þóttu framúrskarandi að heilla ferðamenn.
Það má Kaninn eiga að á undraverðum tíma tókst vínbóndum í Kaliforníu að brugga mjöð á pari við það sem bestu vínbændur Evrópu þurftu ár og aldir til að framleiða. Það ekkert leyndarmál síðustu tíu, fimmtán ár að vín frá Napa hafa oftar en ekki unnið heimsþekktan franskan mjöð á helstu og flottustu vínsýningunum. Um það má fræðast á skemmtilegan hátt í kvikmyndinni Bottle Shock.
Þó vínin séu almennt mjög góð er dalurinn atarna engin stórkostleg náttúrusmíð fremur en vínsvæði Frakklands. Holt og hæðir að mestu og gróður takmarkaður nema þar sem vökvað er sérstaklega. Þess vegna hafa margir bændur á svæðinu reynt mikið til að lokka ferðamenn á svæðið með öðrum aðferðum. Eins og til dæmis að byggja raunverulegan evrópskan miðaldakastala yfir djúpa vínkjallara eins og Castello di Amarosa.
Fátt trekkir við Napadalinn þessi misserin. Mynd hourglasswinery
Vínviður er tiltölulega fljótur að taka við sér eftir eldsvoða og velflestir vínræktendur í dalnum eiga enn nægar birgðir af vínum. En það breytir ekki því að það tekur nokkur ár að koma landinu í horf, losa eiturefni frá jarðveginum svo ekkert sé talað um að endurbyggja það sem varð eldinum að bráð.
Á meðan er óþarfi að gera sér ferð til Napa. Nema auðvitað brunarústir og tóm leiðindi sé á dagskránni.
Bordeaux nær lagi 😉
