“ Markaðssetning er grunnur að rekstri fyrirtækis, sem þarf að byggjast á heiðarleika. Þar eiga hlut að máli seljandi og kaupandi vöru og þjónustu. Síðustu árin hefur verið gert út á aukaþóknun til viðskiptavina sem oftar en ekki byggist á punktakerfi sem hægt er að nota til kaupa á farseðlum, eða krónur á reikning. Þessir punktar eru fyrst reiknaðir inn í verðið, þannig greiðir viðskiptavinur ávallt fullt verð fyrir þessa punkta. Á endanum er vinningur lítill.
Svo skrifar Guðjón Jónsson, fyrrverandi skipstjórnarmaður, í pistli í Morgunblað dagsins en þar fer hann hörðum orðum um svokallaða vildarpunkta sem nýst hafa honum og hans fjölskyldu illa.
Þekktasta kerfið eru vildarpunktar flugfélags og þeirra kortafyrirtækja, sem eru Vísa, Amex og Eurocard og þeirra í greiðslukortaviðskiptum. Sá sem þetta ritar hefur reynt þetta kerfi ítrekað. Í sumum tilfellum sýnast tilboðin góð en þegar nánar er skoðað, eru þessir punktar einskis virði, t.d. hef ég safnað miklu af punktum vegna mikilla viðskipta. Þegar dæmið er reiknað til enda er útkoman 0.
Dæmi: 76 þús. punkta þarf til ferðar, á hvern farseðil, þessir punktar eru 76 þúsund sem krónupunktar. Skattar og önnur gjöld fyrir báða farseðla eru um 65 þúsund kr, +/- Takmörk notkunartíma eru mikil. Ég nýtti punkta til Evrópu og Ameríku, u.þ.b. 38 þús punkta per farþega. Skattar og gjöld voru 64 þúsund, og að nota þessa punkta var ekki átakalaust, er starfsfólk kortafyrirtækis varð að koma að málinu til þess að þetta væri mögulegt.
Á sama tíma var auglýst tilboð til Evrópu með sköttum. Án takmarkana 15.900 kr. aðra leið á mann. Þetta var neikvætt dæmi þegar allt er reiknað .
Ég og margir hafa fallið fyrir þessari blekkingu. Ég vil þó með fullri sanngirni hæla starfsfólki kortafyrirtækjanna fyrir að standa heilshugar að málum, gegn flugfélagi þessu. Punktarnir eru stór blekking. Opinberir starfsmenn fá greidda ferðapunkta fyrir ferð sem opinberar stofnanir greiða. Þar er spurning um siðgæði. Ég vil þó segja að einn frábær starfsmaður hjá flugfélaginu (Vildarklúbbi þess) stóð sig vel enda sá aðili alvanur í ferðabransa. Sú kona á allt hrós skilið, og er fyrirtækinu til sóma, var alveg frábær. Ekki virðist öllum starfsmönnum vera ljósar reglur um notkun og notagildi vildarpunkta, né vera ljóst að fyrirtæki verður aldrei stærra en þeir sem við það skipta. Við sem freistuðumst til að nota það komum ekki auga á alla þá annmarka sem eru í þessu kerfi. Þegar upp er staðið þá hefur flugfélag þetta engu til kostað, kortafyrirtækin afar litlu ef þá einhverju, seljendur vörunnar bera kostnað af öllu saman, sem kaupendur svo greiða á endanum. Korthafar eru ekki að hagnast um krónu.
Ég og fleiri höfðum ekki reiknað dæmið rétt. Ég vil því segja öllum þeim sem freistast til að skrifa undir samninga að kanna nákvæmlega hvaða skilmálar eru til grundvallar. Kortafyrirtækin hafa gert lélega samninga við flugfélagið, meðvitað eða ómeðvitað. Þegar á reynir eru þetta lélegir samningar. Það er því betra að reikna í upphafi hvert er árgjald greiðslukortsins, hvaða skilyrði eru fyrir notkun vildarpunkta. Skattar á vildarferðum virðast miklu hærri en á venjulegum farseðlum. Næstum vikulega koma sértilboð á ferðum frá flugfélögunum, innfaldir skattar, notkunartími rúmur og svo eignast þú vildarpunkta í þeim tilfellum, sem geta verið viðskiptapunktar sem þú getur breytt í krónur, svo einfalt er það. Það er því betra að fá krónupunkta en vildarpunkta
