Ég gæti sem best trúað að ég sé kominn á hinn fræga bannlista Icelandair eftir að hafa valdið því sem áhafnarmeðlimir flokka sem uppþot um borð fyrir skömmu síðan. Ég veit líka að slíkur bannlisti er til í raun og veru þó engin ferðaskrifstofa eða flugfélag vilji gangast við því.
Eftir Albert Örn Eyþórsson
Allir þeir sem taldir eru hegða sér illa um borð í íslenskum flugvélum eða í skipulögðum ferðum íslenskra ferðaskrifstofa fara á þennan lista. Ég þekki persónulega tvo aðila sem komist hafa á þennan fræga leynilista sem þýddi, vegna fákeppni hér á landi, að um nokkurra ára tímabil þurftu viðkomandi að láta Vestmannaeyjar nægja til að komast út fyrir landssteinanna.
En hvað gerði ég af mér? Eiginlega þrennt og allt var það fyrirfram ákveðið af minni hálfu. Ég gerði það af tveimur ástæðum. A) Ég var forvitinn um umburðarlyndi annarra farþega og áhafnarmeðlima í kringum mig og B) Ég vildi vita hver réttur minn sem farþegi á verkamannaklassa, economy, væri í raun og veru og hversu tillitsöm áhöfnin væri gagnvart viðskiptavini sínum.
Því var ég ekki fyrr sestur en ég fór úr skónum og sokkum og opnaði harðfiskpoka. Ég greip líka eina fjóra kodda á leiðinni í sætið mitt án þess að spyrja kóng né prest enda engir slíkir um borð. Mér til furðu vildi erlendur strákur í næstu sætaröð strax smakka harðfiskinn og setti lyktina ekkert fyrir sig. Það gerðu hins vegar eldri íslensk hjón í sætunum fyrir framan mig. Þau höfðu sig hæg eftir að ég dró föðurlandshollustu þeirra í efa enda fátt þjóðlegra en lúbarinn vestfirskur harðfiskur. Enginn tróð mér um tær þó skó- og sokkalaus væri og enginn tjáði sig um koddana fjóra sem gerðu ferðalagið þó vart betra en sæmilegt.
Mér hefur alltaf fundist undarlegt að vart er búið að deila út misgóðum mat í flugvélum fyrr en flugþjónarnir eru mættir með dót og glingur til sölu og leggja jafnan töluvert meira í þá vinnu en að dreifa matnum. Það vita allir að sölubásarnir á hjólunum loka öllum göngum meðan á sölu stendur og oft hef ég velt fyrir mér hversu fljót áhöfnin yrði að ganga tryggilega frá þeim ef skyndilega kæmi eitthvað upp á. Það er önnur saga. Ég vildi nú kanna þjónustulund um borð og beið því boðanna að fara á klósettið í sama mund og tvær slíkar sölutrillur lokuðu leið minni bæði aftur og fram. Var aftekið með öllu að hleypa mér framhjá meðan á sölu stæði og þurfti yfirflugfreyja að ítreka það þar sem ég stóð kengboginn í þykjustuspreng á ganginum. Ég þyrfti að gera svo vel að bíða. Svo beið ég þrútinn og pirraður meðan eldri kona fór yfir úrvalið af Bulgari skartinu og fjölskylda með börn valdi sér dvd myndir. Falleinkunn fyrir þjónustu.
Að síðustu gerði ég mér far um að vera langfremstur þegar vélin var lent og beðið var eftir að hurðin opnaðist. Margir hafa tekið eftir að Saga Class farþegar fá alltaf forgang út úr vélinni en ég vissi ekki til þess að sérstök lög leyfðu þeim að fara fyrst. Það er aðeins vegna þess að flugfreyjum er kennt að loka fyrir almenninginn sem klassaliðið kemst fyrst út. Ég vildi því kanna hvort flugfreyjur þær er standa fremst meinuðu mér líkamlega að fara á undan ef ég reyndi að troðast. Viti menn! Ekki ein heldur tvær stöðvuðu mig og það furðu harkalega. Ekki gátu þær gefið mér neinar ástæður aðrar en að um reglur væri að ræða. Eðlilega enda yrði ég sjálfur fúll að punga hundruðum þúsunda í flugfar og þurfa svo að bíða eftir almúganum á leið út. Segir sig sjálft að Saga Class fargjöldin heyrðu brátt sögunni til ef það væri raunin.
En semsagt. Fyrir þessa tilraunastarfssemi er ég líklega á bannlistanum alræmda. Sem betur fer fljúga hingað erlend flugfélög reglulega. Ég verð bara að hinkra eftir þeim.
