Helv. Seðlabankinn. Hann stígur bremsurnar í botn um leið og okkur gefst færi á að heimsækja dýrari lönd heims og glotta út í eitt á fokdýrum veitingastöðum. Hér eins og annars staðar er bankafólkið aðeins að hugsa um útflutningsfyrirtækin en aumur almúginn má eiga sig.
Mesta loftið virðist úr krónunni sem fellur hraðar en æra Harvey Weinstein þessi misserin. Gengi krónu gagnvart pundi. Skjáskot
Einföldun auðvitað. Við þurfum jú öll á útflutningsfyrirtækjum að halda. Nema ef til vill ef erlendu ferðafólki fjölgar um tvær til þrjár milljónir til viðbótar. Þá mega útflutningsfyrirtækin, lesist sjávarútvegsfyrirtækin, sigla sinn sjó án þess að efnahagur landsins finni mikið fyrir til eða frá. Á móti kemur auðvitað að þá fer náttúran okkar fjandans til.
Ofangreint er bara nettur pirringur yfir þeirri staðreynd að íslenska krónan er að gefa eftir eins og Trabant á leið upp Hellisheiði. Það kostar nú 15 prósent meira að kaupa sleikjó eða leigja Elton John en það kostaði þegar krónan var í hæstum hæðum á síðasta ári. Ekki mikið skárra ástandið ef þú átt evrur undir koddanum. Þú færð nú 14 prósent minna fyrir þær en þegar best lét árið 2017. Aðeins dollararæfillinn hefur ekki skilið íslenska krónu eftir í rykinu síðustu mánuðina.
Aldeilis ágætt að hafa þetta hugfast nú þegar margir eru að skipuleggja sumarleyfi erlendis. Sterkar líkur á að það kosti töluvert meira en síðasta sumarið.
