Eitt hið allra versta við að ganga um borð í áætlunarvél er hversu langan tíma það getur tekið. Hver einasti kjaftur með handfarangur og í troðfullum vélum er á köflum barist um að koma handfarangri fyrir í farangurshólfum meðan þeir sem eru á eftir þurfa að bíða lon og don.
Fátt er þreyttara en þegar hver einasti farþegi í 200 farþega rellu mætir með handfarangur. Mynd American Airlines
Við vitum um fjölmarga sem eru ósáttir við til dæmis síhertar handfarangursreglur Wow Air. Þar fækkar handfarangurskílóunum sem leyfilegt er að hafa með ár frá ári um nokkur kíló og í dag eru það bara næfurþunn veski fátækra og örmjóar fartölvutöskur sem slefa í gegn án aukagreiðslu.
Ólíkt velflestum öðrum vinsælum lággjaldaflugfélögum, og við höfum flogið með þeim velflestum oftar en einu sinni og oftar en tvisvar, gengur Wow Air ótrúlega hart fram til að ganga úr skugga um að enginn sé nú að svindla með handfarangur. Samanber þetta atvik hér sem vakið hefur athygli innlendra fjölmiðla af því að um velþekktan mann er að ræða. Engum innlendum fjölmiðli hefur þótt merkilegt þegar við hér höfum greint frá svipuðum atvikum gegnum tíðina. Það virðist alveg vanta þetta „mjúka og þægilega“ þegar átt er við starfsfólk Wow Air. Það attitjút kemur aðeins frá yfirstjórn og eiganda sem vilja græða sem mest á sem flestum. Ykkur að segja hefur enginn hér lent í einu né neinu með Ryanair, Vueling, easyJet, Air Asia, Norwegian né Wizz Air þó aðeins fleiri kíló hafi verið í handtöskunni en reglur gerðu ráð fyrir á stundum.
Það er ósköp skiljanlegt að sumir kjósi að hafa ekkert annað meðferðis en handfarangur. Við þekkjum það hér á ritstjórn en algjör hending er ef við innritum tösku nema í allra lengstu ferðum. Plúsinn er stór. Þú þarft ekki að eyða tíma að innrita farangur, á meðan flugi stendur geturðu nælt þér í tölvuna, bók, blað eða eitthvað matarkyns sem þú hentir ofan í fyrir brottför og enginn er fljótari út úr flugstöðinni að ferð lokinni en sá sem hendir sinni einu tösku á axlirnar og labbar út. Með öðrum orðum eins þægilegt flug og það getur orðið. Enginn tími í leiðindi enda eiga ferðalög ekkert að eiga skylt við leiðindi. Á því flaskar herra Mogensen.
Að því sögðu þá er stórundarlegt hvers vegna flugfélög, og lággjaldaflugfélög sérstaklega, bjóða farþegum ekki að innrita töskur FRÍTT eða því sem næst, en heimta feita peninga ef þú vilt taka tösku með í farþegarýmið.
Hugsið málið. Ef handfarangurstaska kostaði tíu þúsund krónur en það væri frítt að innrita töskudrusluna hvað myndir þú velja? Ætlar þú að punga út 20 þúsundum aukalega per tösku fram og aftur til að geta teygt þig í varalit eða varasalva á miðri leið eða læturðu þig hafa að vera án slíks munaðar í fjórar til átta stundir? Fæst ÞURFUM við að komast í handfarangur á flugi. Það er bara þægilegra 🙂
Á móti kemur að skemmri tíma tekur að fylla relluna, skemmri tíma tekur að komast út á áfangastað jafnvel þó bið sé eftir farangrinum. Enginn Kínverji blokkerar ganginn á flugi þar sem hann gerir dauðaleit að einhverju ómissandi stöffi. Flugþjónar ánægðari því vesenið er minna og svo framvegis og svo framvegis.
Á móti kemur þó að flugfélögin gætu sýnt meira tillit. Boðið upp á meira en pizzu og kók af matseðli og fólki væri áfram heimilt að taka með sér spjald- eða fartölvu frítt ef enginn væri afþreyingarbúnaður um borð.
Eða hvað finnst þér? Er þetta svo léleg hugmynd?
