María uppgötvaði stuldinn ekki fyrr en þremur mánuðum eftir atvikið og þá aðeins vegna þess að hún fer nokkrum sinnum á ári kyrfilega yfir kreditkortareikninga línu fyrir línu.
Töff og sniðugt kannski að slá sig um með snertilausu korti en aðeins þangað til þú verður fórnarlamb misyndismanna.
Það má segja að það sé gósentíð fyrir misyndismenn þessi dægrin með tilkomu snertilausra kreditkorta. Nú þurfa þeir ekki einu sinni að læða puttum í vasa. Það nægir að kaupa eins og einn góðan posa.
Snertilaus debit- og kreditkort er framtíðin segja bankarnir og kortafyrirtækin og hafa sitthvað til síns máls. Alltaf aukast kröfur um öryggisatriði eins og landinn þekkir vel nú þegar enginn getur notað hefðbundin kort án PIN-númers. Það er sem sagt á mörkunum að kort séu tímasparandi umfram það að hafa nokkra gamla þúsundkalla í vasanum. Og tímasparnaður var einmitt helsta söluatriði kreditkorta á sínum tíma. Hvað allt þetta væri nú einfalt og fljótlegt!
Snertilaus kort hljóma því ákaflega vel fyrir tæknielskandi þjóð eins og Íslendinga. Upp með kortið, lagt að posa og voilà! Ekkert ves.
Eða hvað?
Jú, talsvert ves reyndar eins og María komst að. Hún fann tvær færslur á kortayfirliti sínu nýlega sem hún gat engan veginn áttað sig á. Hún fór ekkert á taugum enda lágar upphæðir en hafði samband við kortafyrirtækið til að fá frekari vitneskju.
Eftir að hafa fengið að vita nákvæmlega hvar og hvenær umræddar tvær færslur voru dregnar af korti hennar vissi María að um svik væri að ræða. Í bæði skiptin var hún að sóla sig og njóta lífsins við dómkirkjuna í Mílanó á Ítalíu og alls ekki að kaupa eitt né neitt. Hún fann líka út að það fyrirtæki sem skráð var sem viðtakandi greiðslu er ekki skráð fyrirtæki á Ítalíu. Reyndar hvergi skráð ef út í er farið. Því má slá föstu að misyndismenn með posa hafi haft tæpar átta þúsund krónur af Maríu.
Mannþröng í Barcelóna. Kjöraðstæður fyrir svindlara með posavélar.
Það er nýjasta æðið hjá fingrafimum víða erlendis að kaupa góðar langdregnar posavélar og geyma í innanávasa þar sem enginn sér til. Slíkar vélar geta numið kort í allt að 40 sentimetra fjarlægð þó Evrópureglur kveði á um að slíkar vélar eigi að draga mun skemur en það. En auðvitað finna glæpamenn sig ekki tilknúna til að innleiða ákvæði frá Evrópusambandinu.
Geti posar numið kort í fjarlægð er það vægast sagt vænleg leið til ríkidæmis að rölta í hægðum á vinsælum torgum og götum heims þar sem mannfjöldi safnast saman og taka þetta tvö til þrjú þúsund kall af hverju snertilausa korti sem fyrir verður. Það án þess í raun að rekast á nokkurn mann eða taka sjénsinn á að stela með gömlum aðferðum. Enginn veit neitt nema ef til vill síðar meir og jafnvel ekki þá því hver er mikið að spá í tvö til þrjú þúsund króna færslur á korti. Það er klink.
Hvers vegna taka þeir ekki hærri upphæðir? Það helgast af því að hámark er á velflestum snertilausum kortum. Þau eru fyrst og fremst ætluð fyrir smákaup og kort útgefin hérlendis eru öll með þrjú til fjögur þúsund króna hámark í senn og tíu þúsund króna hámark áður en nota verður PIN- númer.
Kortafyrirtækin fullyrða að snertilaus kort séu jafnvel öruggari en þessi hefðbundnu og vísa til þess að kreditkortasvindl á heimsvísu hefur aldrei verið minna. En við höfum aðeins þeirra orð og bankanna fyrir því og hver með réttu ráði treystir bönkum og kortafyrirtækjum?
Tvær lausnir eru við þessu vandamáli. Heimtaðu hefðbundið PIN-kort hjá bankanum eða kortafyrirtæki eða geymdu kort í stál- eða álveski. Slíkir málmar veita vörn gegn posageislum á almannafæri. Svo má líka bara geyma kortin heima og brúka seðla…
