Merkilegt með Balí. Nánast hinu megin á hnettinum fyrir fölbleika Íslendinga en þar er engu að síður fjöldi landsmanna að dúlla sér daginn út og inn allt árið um kring þegar Kófið er ekki að herja.
Balí, og aðrar dásemdareyjur Indónesíu, eru þannig að okkur langar flest að vera oggupons lengur en lagt var upp með.
Kannski ekki svo merkilegt. Þó túrismi sé þar yfirþyrmandi víða er Balí og megnið af eyjum Indónesíu samt sem áður himnaríki á jörð fyrir þau okkar sem strita lon og don í kulda og trekki ár eftir ár eftir ár og það stundum með maka sem við vorum komin með leið á þegar Icy grúppan keppti í Júróvisjón.
Balí og margir aðrir dásemdarstaðir Indónesíu eru þannig að okkur langar ekkert mikið heim á kaldann klakann eftir tvær, þrjár eða fjórar vikur.
Það ólíkt því sem gerist á Benídorm eða Rimíni sem flestir fá nóg af á tveimur vikum sléttum og vilja heim hið snarasta. Það helgast af tvennu. Annars vegar að Balí er hinu megin á hnettinum. Það tók töluvert vesen og tíma að komast hingað og kostnaðurinn nokkuð hærri en skotterí til Spánar eða Ítalíu.
Hin ástæðan sú að Balí er dálítið meira en sólbrenndar strendur og lúxuslíf. Klukkustundar akstur frá vinsælum strandsvæðum og þú ert komin í fyrsta flokks regnskóg með tilheyrandi dásamlegu dýralífi og náttúruundrum. Svo ekkert sé minnst á príma máltíð fyrir 500 kall og einn kaldann af krana á 150 kall.
Fæst okkar, nema kannski feður Bjarna Ben og Sigmundar Davíðs og þeir sjálfir, hafa efni á því sísona að framlengja skemmtilega dvöl í fjarlægu landi án þess að hafa áhyggjur af börnum, vinnu, fjármálum og myglu í grunnskólum. En ef svo vildi til að meðalplebbinn hefði hug á og tækifæri til að dvelja lengur undir indónesískri sól en mánuð er til eitt trix að láta drauminn verða að veruleika.
Trixið er að sækja EKKI um vegabréfsáritun fyrirfram. Jamms. Hljómar kjánalega ekki satt. En leyfið okkur að útskýra.
Það eru tvær leiðir til að tryggja ferð til Indónesíu. Annars vegar með því að sækja um áritun fyrirfram á opinberum vef stjórnvalda. Það er tæknilega ekki þörf á því en það kostar ekki neitt því Ísland er á lista stjórnvalda í Indónesíu sem „fríþjóð.” Það merkir að það kostar ekkert að heimsækja Indónesíu ef þú tryggir þér áritun fyrirfram gegnum sendiráð eða ferðaskrifstofur. Sú áritun gildir í 30 daga.
Og þá kemur að hnífnum í kúnni: ef þú heimsækir á slíkri áritun er ALLS EKKI MÖGULEGT að framlengja dvölina. Ef þú ert ekki farin/-nn af landi brott að 30 dögum liðnum er voðinn vís. Peningasekt og hugsanlega fangelsisdvöl.
Merkilegt nokk er hins vegar hægt að framlengja dvöl í Indónesíu í 60 daga ef þú bara mætir til landsins og heimtar áritun við komu. Þá færðu leyfi til 30 daga dvalar en mátt framlengja um aðra 30 daga svo lengi sem þú ferð fram á framlengingu minnst sjö dögum fyrir brottför. Slík framlenging sáraeinföld svo lengi sem það er gert tímanlega og kostar manninn um sjö þúsund krónur þegar þetta er skrifað.
Aðeins þannig nýtur þú Balí og annarra eyja þessa fallega lands í 60 daga ef þú barasta getur ekki hugsað þér að fara að mánuði liðnum 🙂
