Í byrjun febrúar þessa árs fékk einn skrifara Fararheill heiftarlega tannpínu. Sem er ekki í frásögur færandi nema fyrir þá staðreynd að sá var staddur í miðju fríi á Kanarí. Viðkomandi rauk í gulu bók þeirra Spánverja, fann næsta tannlækni og var kominn í stólinn rúmum sólarhring síðar. Og kostnaðurinn var brandari 🙂
Láttu engan telja þér trú um að tannlækna- eða læknisþjónusta við Miðjarðarhaf sé verri en hér heima. Það er kjaftæði.
Óvíst hversu margir Íslendingar hafa velt fyrir sér að nýta sér tannlæknaþjónustu á Spáni þar sem við mörg eyðum drjúgum tíma árlega. Það fer jú engum sérstökum sögum af billegum praxís né heldur að tannlæknar þar í landi séu á pari við tannlækna norður í höfum en margir virðast haldnir þeirri firru að læknisþjónusta öll fari hríðversnandi því sunnar sem farið er í álfunni.
Það er helbert kjaftæði. Margir halda að Íslendingar séu fyrstir og fremstir með allt og allt en ekki þarf lengi að fletta bókum til að gera sér grein fyrir að við erum yfirleitt fimm til tíu árum á eftir öðrum vestrænum þjóðum með velflest. Þar með talið tannlæknaþjónustu.
Það er á meginlandi Evrópu og í Bandaríkjunum sem mestar framfarir og nýjungar eiga sér stað í læknavísindum. Ekki á Íslandi. Tannlæknar á Spáni og Ítalíu voru komnir með röntgentæki í stofur sínar fimm árum áður en hérlendir tannlæknar fóru að brydda upp á þeirri „nýjung“ hér á sínum tíma.
Ekki er þar með verið að sverta íslenska tannlækna. Þeir góðir til brúksins flestir. En það eru spænskir, ítalskir og grískir tannlæknar líka. Barasta engu verri og heimta töluvert færri seðla af þjáðum einstaklingum en hér heima. Í öllu falli fékk okkar maður bót meina sinna eftir 55 mínútur hjá þeim spænska í Las Palmas, röntgen meðtalin, fyrir heilar níu þúsund og átta hundruð krónur alls.
Vissulega ekki Búlgaríu- eða Indlandsdíll en mun styttra að fara og gangi þér vel að finna svona díl hér heima.
