Það getur ritstjórn Fararheill vottað að það er ekkert sérstaklega skemmtilegt að vera sendur í líkamsskanna á flugvelli vestur í Bandaríkjunum.
Tækið sjálft er ógnvekjandi og það tekur drjúga stund að ná af þér viðunandi myndum. Myndum þar sem sést í það allra heilagasta sem vitaskuld er ekki í sínu fínasta pússi á flugvöllum alla jafna. Og allan tímann ertu að velta fyrir þér nákvæmlega hvaða persóna er að skoða og hvort honum eða henni detti nú allt í einu í hug að taka nokkrar myndir með sér í starfsmannapartíið um kvöldið.
Með öðrum orðum; fólk er flest mjög meðvitað um að í slíkum skönnum er alls ókunnug manneskja að skoða króka og koma í klofi og rassi og þú getur ekkert annað en staðið grafkyrr með hendur upp í loft eins og á viðbótaæfingu hjá Bootcamp.
En nú hefur kaninn séð að sér þó ekki hafi mikið verið gert úr því. Slíkir líkamsskannar hafa nefninlega verið teknir niður á velflestum stærri flugvöllum landsins.
Sumir þeirra hafa einfaldlega farið beint í geymslur en aðrir eru notaðir á minni innanlandsflugvöllum, völlum sem erlendir farþegar eru ólíklegir að nota mikið.
Þetta á lítt að koma á óvart. Skannarnir hafa verið afar umdeilir vestanhafs og austar í Evrópu hefur enginn flugvöllur tekið upp þessa tækni. Ekki aðeins vegna þess að þar er gengið mjög á rétt einstaklings heldur og eru skannarnir fjarri því fullkomnir. Segir vefmiðlarnir Atlantic, Slate og Salon frá því að í fleiri en einu tilfelli hafi líkamsskannar ekki fundið aukahluti á líkama fólks við prófun. Að síðustu tekur það langan tíma fyrir hvern og einn farþega að fara í gegn og það gengur einfaldlega ekki á annasömum flugvöllum.
Spéhræddir geta því hætt áhyggjum af því að einhver plebbus maximus bandarískur tollvörður sé að djamma með nektarmyndir af þér í vasanum eða að pósta slíku á fésbókina eftir að hann er rekinn.
