Að frátöldum Geirmundi Valtýssyni og svona ellefu öðrum á landinu þá er flökkueðli í okkur öllum. Okkur líður illa ef við komumst ekki í ferðalag reglulega, helst oft og helst út í heim.
Allt hægt 🙂
Hið jákvæða er að vinsældir Íslands sem ferðamannalands hefur haft í för með sér að sífellt fleiri flugfélög fljúga nú hingað til lands sem gerir það að verkum að við þurfum ekki lengur að safna mánuðum saman fyrir flugi eða ferðapakka. Icelandair er ekki lengur að heimta árslaun verkamanns fyrir flug um jól og páska því samkeppnin leyfir það ekki.
Við Íslendingar getum í dag komist aðra leið til margra evrópskra borga fyrir 10 til 20 þúsund krónur og jafnvel lægra en það ef forsjálni er höfð að leiðarljósi. Hótelbókunarvélar og húsnæðisleigur gera okkur svo kleift að finna gistingu á mun lægra verði en nokkru sinni áður af sömu ástæðu. Samkeppnin er svo mikil.
En á sama tíma, og sérstaklega hér á landi, hafa laun snarlækkað í samanburði við lifibrauðið. Meira að segja prestar Jesú stinga undan skatti vegna blankheita og er þá nokkuð sagt því þeir hafa almennt mjög góð laun á íslenskan mælikvarða.
Það er því dálítið erfitt fyrir þá allmörgu þarna úti sem dreymir um að ferðast duglega um heiminn. Þrátt fyrir lág flugfargjöld, þrátt fyrir ódýra gistimöguleika og þrátt fyrir að matur sé víðast hvar mun ódýrari en hér þá safnast þegar saman kemur. Heimsreisa kostar milljónir króna hversu sparneytið sem fólk er.
Eða hvað?
Þar sem er vilji eru leiðir. Það sannar myndbandið hér að neðan. Þar fer Tomislav Perko yfir það hvernig hann, blankur og atvinnulaus, fór að því að þvælast um heiminn eftir að hann endaði á köldum klaka í kjölfar efnahagshrunsins 2008. Og Tomislav er frá Króatíu þar sem meðallaun eru og hafa verið meira en HELMINGI lægri en hér á Íslandi.
Margt af því sem fram kemur er heilbrigð skynsemi en margt kemur líka á óvart. Ekki efast um að þú getur þetta líka ef ástríðan er til staðar 🙂
