E inn spennandi og yfirleitt skemmtilegur angi af ferðalögum út í heim er að komast í kynni við rétti heimamanna. Svo skemmtilega vill til að litlu virðist skipta hvar er stigið niður fæti í borgum og bæjum heims, alls staðar eiga innfæddir sína eigin sérstöku „spennandi“ rétti úr héraði.
Gnótt ágætra veitingstaða er að finna í Frankfurt og undantekningarlítið bjóða þeir allir „þjóðarréttina“ með einum eða öðrum hætti. Mynd ais3n
Meira að segja hin tiltölulega geldna viðskiptaborg Frankfurt á sína merkilegu rétti og þá erum við ekki að tala um heimsfrægar Frankfurter pylsurnar sem vissulega er hægt að troða í sig með áfergju þegar svo hittir á.
Við segjum meira að segja sökum þess að þetta er líklega nútímalegasta borg Þýskalands og þó Römerberg, elsti hluti borgarinnar, sé glæsilegt dæmi um afar vel heppnaða varðveislu gamalla bygginga á Frankfurt mikið meira skylt við háhýsi og viðskipti en nokkuð annað. Hér eru frosnir viðskiptagaurar í jakkafötum algengari en annars staðar í landinu nema ef vera skyldi í Bonn.
En vissirðu að Þjóðverjar almennt líta í laumi niður á íbúa Frankfurt og nágrennis? Það kannski meira í gamni en alvöru en samt. Öllu gamni fylgir jú alvara. Og alvaran í þessu tilfelli sú að íbúar hér kjósa fremur að drekka sig fulla af eplavíni en bjór eins og raunin er annars staðar í landinu.
Það er því ágætt tilefni, sé förinni heitið til Frankfurt, að leggja eftirtalin orð á minnið: ebblewoi, äppler, stöffche. Sem eru heitin yfir eplavín úr héraði á veitingastöðum og börum. En nota bene, ekki hvaða eplavín sem er. Heimamenn alveg ófeimnir að benda áhugasömum á að þó eplavínin þeirra fái kannski engin gullverðlaun verða þau betri og betri eftir því sem drukkið er meira. Í guðanna bænum farið samt rólega. Eplavín eins og hið vinsæla Rauscher fer létt með að leggja einn Íslending láréttan ef drukkið er hratt og mikið.
En það er fleira en áfengi sem hér kemur frankfurst fyrir sjónir. Prófaðu að panta rétt sem ber hið fróma heiti handkäs mit musik. Það hljómar ekki illa. Eitthvað með músík fyrir þau okkar sem ekki eru reiprennandi í þýskunni. En hér, eins og með eplavínin, er ekki allt sem sýnist. Handkäs er mjólkurostur og þessi ákveðni mjólkuostur er gallsúr í ofanálag. Súrheitin eru samt falin þegar þú færð réttinn á borðið með þykkri leðju af eplaediki, dass af ólífuolíu og rauðlauk hent með svona að gamni. Allir sem þetta prófa eru fljótir að spyrja hvers vegna tónlist sé tengd þessum rétti. Í ljós kemur að tónlistin kemur úr mallakút eftir neyslu. Ekki sérstaklega góður kostur ef rómantík er í loftinu. Eða bara aldrei góður kostur.
Tvennt annað sem á rætur sínar í Frankfurt og er öllu ljúffengara almennt er annars vegar grænsósa, grie soss, sem er æði góð köld sósa sem heimamenn nota á hina margvíslega rétti. Sósan örlítið mismunandi milli staða en á það alls staðar sameiginlegt að í hana fara alltaf sömu sjö mismunandi kryddtegundir. Mælum alveg með henni.
Hitt er sauerkraut mit rippche eins og Þjóðverjinn kallar þetta sem er sérdeilis fínn réttur að okkar mati. Hér um að ræða reykt svínakjöt með þessu gamla súra káli sem allir kalla saurkraut. Ekki slæmt en sumir þurfa aðeins að venjast súrkálinu.
Um að gera sé fólk á eyða tíma í Frankfurt að prófa eitthvað af ofantöldu. Okkur finnst það eiginlega bara sjálfsagt að prófa rétti heimamanna hvar sem við komum en þeim skoðunum deila ekki allir.
