Þ ó velflest ferðalög séu gefandi fyrir ferðalanga eru fáir sem koma heim jafn sælir í hjarta og þeir einstaklingar sem sameina ferðalög og sjálfboðastörf í fátækari löndum heims. Slíkur ferðamáti nýtur vaxandi vinsælda.
Ólíkt því sem margir halda eru nánast engin aldurstakmörk við að taka þátt í sjálfboðastörfum í heiminum. Vissulega eru flestir í yngri kantinum en engin ástæða er til að láta aldur koma í veg fyrir að kynnast fjarlægri menningu og þjóð.
Sjálfboðaliðaferðamennska er töluverður iðnaður erlendis og þá sérstaklega í Bandaríkjunum. Slíkt er jafnan nokkuð kostnaðarsamt í þokkabót því ferðaskrifstofur sem sérhæfa sig í slíkum ferðum taka sitt fyrir en oft á tíðum er kostaðarsamt að komast á staðina sem eru flestir hverjir vel utan alfararleiða hefðbundins Íslendings svo dæmi sé tekið. Á móti kemur að sá kostnaður sem fólk greiðir fer oftast nær, ekki alltaf, til uppihalds á þeim stöðum sem dvalist er á.
Áhugasamir skulu ekki láta neitt stoppa sig. Velflest samtök sem bjóða sjálfboðastörf erlendis krefjast jafnan einskis annars en að umsækjendur tali ensku en enskukennsla er einmitt eitt það starf sem í boði er mjög víða. Búi fólk yfir öðrum kostur eða kunnáttu er það oftar en ekki brúklegt.
Að síðustu bjóða flest slík fyrirtæki ferðir þar sem þátttakendum býðst að eyða töluverðum tíma á eigin spýtum og þar af leiðandi til ferðalaga í þeim löndum sem starfað er. Þannig er um eiginleg ferðalög að ræða jafnvel þó unnin séu auðveld störf megnið af tímanum.
Hægt er að komast í sjálfboðaliðastörf meira eða minna um allan heim en flest samtökin/fyrirtækin bjóða störf í Afríku, Asíu og Suður Ameríku. Tansanía, Ekvador, Kambódíu og Indlandi sem eru meðal þeirra landa sem þurfa á hæfileikaríku fólki að halda og öll eru þau heillandi fyrir fölbleika en ævintýragjarna Íslendinga (þrátt fyrir og kannski sérstaklega vegna Covid.)
Lengd slíkra ferða er misjöfn milli samtaka. Þeir hörðustu dvelja í heilt ár eða sex mánuði hið minnsta en tveir til þrír mánuðir er algengast hjá sjálfboðaliðum. Eðli málsins samkvæmt er kostnaðurinn meiri við lengri dvöl og getur kostnaður vegna ársdvalar auðveldlega farið upp í eina eða tvær milljónir króna. Sem er vissulega dýrt en þó dropi í hafið miðað við lúxussiglingu í viku á Karabíahafi svo dæmi sé tekið. Auk þess sem sjálfboðaliðarnir í raun flestir ríkari heim aftur og búa við reynslu sína til dauðadags ólíkt því sem farþegar skemmtiferðaskipa taka með sér úr ferðum sínum.
Hér er neðan er listi yfir nokkur vinsæl og virt sjálfboðaliðasamtök sem sérhæfa sig í slíkum ferðum.





