Sjósund hollt og gott? Ekki við Osló mikið. Mynd Marika Luders
Mengunarvarnar á heimsvísu hvergi betri en hjá frændum okkar í Noregi. Sú þjóð fremst og best í næstum öllu mælanlegu undir sólinni. Engar sérstakar móttökustöðvar fyrir dósir og dollur heldur skilarðu slíku drasli um leið og þú kaupir í matinn. Nýtísku skólphreinsistöðvar við hvert einasta krummaskuð þökk sé styrkjum frá Evrópusambandinu og missi útgerðir eða olíuborpallar dropa af olíu í sjó mætir ríkið á staðinn með hærri sekt en Sigmundur Davíð skaut undan skatti í Panama.
Alles gut, nein?
Ekki aldeilis. Í ljós kemur að Oslófjörður er mökkmengaður af vibba og sóðaskap og það þrátt fyrir að borgaryfirvöld í Osló hafi verið á tánum að berjast gegn mengun um áratugaskeið. Staðan vissulega batnað frá fyrri tíð en raunin samt sú að í sjónum við Osló mælast árlega tæplega 95 tonn af fosfór og 3200 tonn af nítrógeni. Ergo; þau frumefni sem kúkur og piss samanstanda helst af.
Hvers vegna erum við að tala um þetta núna?
Jú, sökum þess að það þykir afar móðins að stökkva út í sjóinn við Osló þessi dægrin. Minnst þrír ferðaþjónustuaðilar að bjóða slíkt meðfram Akersbryggju nýliðið sumarið en reyndar með heitu sánabaði í kaupbæti þegar upp úr er komið.
Sennilega fínasta hugmynd í miklum hitum eða þegar ævintýragirni ríkir í hjartanu. Minna spennandi ef þú veist að sjórinn við Osló er mannlegur úrgangur að stóru leyti.
Líklega er staðan sú sama, og kannski verri, í Nauthólsvík okkar Reykvíkinga. Munurinn sá að engin stofnun hefur sérstakt eftirlit með mengun í þeirri ágætu vík ólíkt því sem gerist í Osló.
Og ekki minnast á sundsprett í Miðjarðar- og Karíbahafi…
