Níðingsháttur hvers kyns er alltaf viðbjóðslegur og aldrei viðbjóðslegri en gagnvart börnum og eldra fólki. Fararheill er kunnugt um að stöku bankar krefjist þess að sumir eldri viðskiptavinir sem fá afgreiddan gjaldeyri vegna ferðalaga skili aftur þeim gjaldeyri sem ekki er notaður.
Bankastarfsfólk sums staðar hvetur eldra fólk til að skila aftur öllum ónotuðum gjaldeyri. Það er galið.
Það var og. Ekki aðeins geta bankar ekki ávaxtað pund meðalmannsins heldur og rífa allt þetta litla af þeim sem ekki vita betur líka.
Þrátt fyrir fögur orð um þriggja ára skeið eru Íslendingar enn rígbundnir í gjaldeyrishöftum og enginn nema besti vinur aðal getað fengið meira í erlendum gjaldeyri en sem nemur 350 þúsund krónur á mánuði á ferðalögum.
Þann pening er hreint ekki ókeypis að fá né nota. Fyrir utan sérstakt úttektargjald taka bankarnir líka sinn skerf af upphæðinni sem fengin er í gjaldeyri. Sá sem kaupir eitt breskt pund í dag hjá Arion banka svo dæmi sé tekið, þarf að greiða tæplega 181 krónu fyrir það pund sitt í bankanum. Raungengi punds er hins vegar ekki nema 177 krónur rúmar á sama tíma.
Sem sagt fjórar krónur farnar til spillis strax, eða bankans í þessu tilfelli, áður en ferðin er hafin AF HVERJU EINASTA PUNDI. Sá sem ætlar sér að kaupa pund fyrir 350 þúsund krónur er því búinn að tapa rúmum sjö þúsund krónum til bankans þegar hann fær pundin sín í hendurnar.
Ef þú kemst upp með löglegan stuld einu sinni þá er þjóðráð að gera það aftur ef hægt er. Það er gert með því að krefjast þess við einstaklinga sem ekki vita betur að þeir skili aftur þeim gjaldmiðli sem ekki er notaður í ferðinni. Fararheill hefur vitneskju um þrjú slík atvik; öll hjá Íslandsbanka og öll gagnvart eldra fólki.
Sumum kann að finnast hið besta mál að snúa erlendum seðlum aftur í krónur eftir að heim er komið. En það kallar á enn meiri útgjöld.
Á vef Arionbanka má sjá að kaupgengi á pundið er þennan daginn rúmlega 173 krónur. Það er að segja að bankinn býðst til að kaupa af þér pundin á tæplega fimm prósenta LÆGRA verði en hann seldi þér sömu pund. Eitt pund sem kostaði þig 181 krónu þegar þú fórst í ferðina er nú aðeins 173 króna virði ef þú skilar því til bankans. Bankinn græðir átta krónur á hverju einasta pundi sem þú skilar eða færir yfir í krónur.
Það er því eftir töluverðu að slægjast hjá bönkunum hjá þeim aðilum sem taka út mikinn gjaldeyri. Fimm kall í vasann við sölu á pundi og átta krónur við kaup á sama pundi. Það gera ÞRETTÁN KRÓNUR í vasann af hverjum einasta pundi. Og þetta er ekki einskorðað við pund heldur gildir um velflesta gjaldmiðla.
Þetta vita flestir hverjir þarna úti en ekki allir og síst kannski fólk sem komið er á aldur og á kannski bágt með að átta sig á muninum á kaupgengi, seðlagengi og sölugengi. Kannski er enginn að segja þeim frá því. Kannski hefur enginn sagt þeim að það er engin þörf né heldur lög sem kveða á um að þú þurfir að skila gjaldeyri. Það bankastarfsfólk sem þetta stundar ætti að skammast sín. Það er ekki eins og margt eldra fólk hafi mikið milli handanna.
[alert type=secondary]Seðlagengi er það gengi sem Jón Jónsson og Júlla Jónsdóttir eiga að miða við þegar gjaldeyri er skipt í bönkum. Kaupgengið er það verð sem bankinn kaupir gjaldeyri á og sölugengi það sem gjaldeyrir kostar þig[/alert]
