Þ eir sem fylgst hafa með af eigin raun segja það ómetanlega lífsreynslu. Undir það er hægt að taka. Að berja augum milljónir krabbadýra sem á svipuðum tíma ákveða að labba næstum tíu kílómetra vegalengd þráðbeint til sjávar sama hvað verður á vegi þeirra hlýtur að vera stórfenglegt sjónarspil.
Nákvæmlega þetta gerist hvert einasta vor á Kúbu. Í mars- og aprílmánuði þurfa nefninlega landkrabbar sem kallast rauðviðakrabbar af eyjaskeggjum að flytja sig sem leið liggur úr röku skóglendi tíu kílómetra leið að Svínaflóa á suðurströnd landsins til að koma eggjum sínum á votar klappirnar við hafið.
Þvílíkt sjónarspil sem það er snemma á morgnana og þegar skyggja tekur að sjá milljónir krabba puðast áfram gegnum þykkt og þunnt í orðsins fyllstu merkingu. Þeir þurfa að fara yfir djúpa skurði, breiðan þjóðveg, framhjá byggingum og allan tímann halda sig í eins miklum skugga og mögulegt er.
Þúsundir þeirra drepast á leiðinni, flestir á leið yfir þjóðveginn þar sem heimamenn hugsa ekki tvisvar um að aka yfir krílin og breytist malbikið á þessum stað í 20 kílómetra rauðan flekk þennan tíma.
Gantast eyjaskeggjar sjálfir með að hefðu Bandaríkjamenn á sínum tíma við Svínaflóainnrás sína komið að landi þegar krabbarnir voru á ferðinni hefði sú misheppnaða innrás orðið mun skemmri en hún þó varð.
