F yrir ekki svo löngu síðan vorum við með lítinn hóp Íslendinga á ferð í Marrakesh í Marokkó. Eitt stopp okkar var hjá götusala sem seldi alveg kostulegan grillaðan mat sem fararstjórar báðir höfðu prófað áður allnokkrum sinnum. Aðeins tveir af tíu manna hópi höfðu áhuga að prófa matinn.
Matareitrun yfirleitt ekki á óskalistanum. En ekki vera fúl ef sú staða kemur upp. Líkaminn er nefninlega bara að venjast alls ókunnum efnum.
Margir í hópnum höfðu á orði að þeir treystu einfaldlega ekki götumat í landi eins og Marokkó. Eitt par hafði slæma reynslu af götumat í höfuðborg Tenerife þar sem betri helmingurinn þurfti að eyða tæpum sólarhring á hótelherbergi með krampa, niðurgang og tólf rúllur af klósettpappír.
Ósköp skiljanlegt. Matareitrun erlendis er yfirleitt ekkert grín. Krampar algengir til að byrja með og oftast nær í kjölfarið löng seta á klósettinu og á köflum hitavella og verkir með. Jafnvel eftir að allt er um garð gengið er þolið lítið og sumir þurfa sólarhring eða tvo í ofanálag til að ná orku til að geta dúllað sér á nýjan leik.
Ók, klárlega ekki kjörstaða. En, og þetta er stórt en, það er ein leið til að þola klósetthangs í sólarhring erlendis betur en ekki. Með því að hugsa um að matareitrun er strangt til tekið engin eitrun. Uppköst og klósettferðir eru oftar en ekki bara leið líkamans til að aðlagast nýjum og framandi mat. Mat sem stundum er illa eða ekki eldaður en oft líka bara vegna þess að í matnum er eitthvað efni sem líkami okkar hefur aldrei fengið áður og hann þarf stundum tíma til að melta nýtt stöff.
Einn úr ritstjórn sat sólarhring á klósettsetu í Senegal eftir að hafa fengið hálfsúran og helsaltaðan hráan túnfisk á veitingastað. Annar úr ritstjórn þurfti tvo daga til að ná sér eftir að hafa sporðrennt hálfsteiktum sporðdreka í Kambódíu. Var það þess virði? Hundrað prósent segja báðir aðilar.
Ekki þar fyrir að verstu götusalar í skítapleisum heimsins geta vel selt þér mat sem ekki er hæfur fyrir rottur. En líkami þinn er eitthvert stórkostlegasta meistarverk í alheiminum og þó hann þurfi tíma í tilfellum til að vinna á einhverjum viðbjóð eru teljandi á fingrum einhents manns þeir sem hafa aldrei náð sér fljótt eftir matareitrun.
Að vera hrædd við að prófa hlutina er mun alvarlegra vandamál en sólarhrings seta á skítugri klósettsetu í fjarlægu landi. Og líkaminn kann ekki aðeins að eiga við slíkt heldur venst líka. Næsta skipti sem þú færð einhvern ófögnuð verða slæmu áhrifin mun minni 😉
