E nginn vafi leikur á hvað er það allra leiðinlegasta við ferðalög út í heim. Það er tvímælalaust að verða fyrir þjófum eða þaðan af verri einstaklingum og standa uppi slypp og snauð í miðju ferðalaginu.
Það er ömurlegt að lenda í höndum svindlara erlendis.
Í besta falli berst aðstoð frá trygginga- eða kortafyrirtækjum, öðrum ferðalöngum eða mögulega fararstjórum en slíkt getur tekið tíma og þolinmæði. Í versta falli er fólk upp á náð og miskunn ókunnugra komið og þarf að eyða ómældum tíma og fyrirhöfn til þess eins að bjarga því sem bjargað verður eða barasta komast heim á nýjan leik.
Það vita þeir sem orðið hafa fyrir að það er lítið grín að láta stela af sér vegabréfi, peningum eða kreditkortum erlendis. Jafnvel þó allt gangi í haginn að fá neyðarvegabréf og loka kortum er sú lífsreynsla yfirleitt nóg til að fólk nýtur ekki lífsins það sem eftir lifir ferðar.
Ritstjórn Fararheill.is hefur orðið fyrir því í Valencia á Spáni að vera hótað HIV smiti af útigangsmanni með sprautu í hönd fái hann ekki veskið, hitt einstakling í Kingston á Jamaíka með sveðju í hönd sem vildi það sama, kynnst Íslendingi sem narraður var á markaði í Bangkok í Tælandi og barinn til óbóta, séð enska konu stórslasast í Napólí þegar þjófur á mótorhjóli hrifsaði af henni veskið og dró hana með sér út á götu og hitt íslenska fjölskyldu sem rænd var öllu sínu aðeins tveimur tímum eftir komuna í mánaðarferð til Mexíkó.
Margvíslegum aðferðum er beitt við að tæla ferðamenn til að skilja við peningana sína með góðu eða illu. Hér að neðan eru vinsælustu brögðin í þeim geiranum nú um stundir og aldrei of oft ítrekað að nota alltaf skynsemi á ferðum erlendis. Hið fornkveðna gildir að sé það of gott til að vera satt er það of gott til að vera satt.
- Í sunnanverðri Evrópu; Ítalíu, Spáni og Grikklandi er orðið æði algengt í smærri verslunum og veitingastöðum að afgreiðslufólk eða aðstoðarfólk taki mynd af kreditkortum þegar greitt er með slíku. Þetta er afskaplega auðvelt því myndavélar eru í velflestum farsímum í dag og margar öryggismyndavélar bak við afgreiðsluborð eru líka notaðar í þessum tilgangi. Ferðalangurinn heldur sína leið sæll og ánægður með kaup sín án þess að hafa hugmynd um að óprúttnir eru farnir að brúka kreditkortanúmerið strax og verslunin er yfirgefin. Ráð gegn þessu er að greiða ávallt með peningum en í öllu falli ekki versla þar sem afgreiðslufólk, eða aðrir við afgreiðsluborðið, eru að brúka farsíma.
- Segðu alltaf nei við öllum tilboðum á götum úti. Velþekkt er í Frakklandi og París sérstaklega sá fjöldi svindlara sem húka fyrir utan helstu ferðamannastaði, æða að þér af minnsta tilefni og eru langt komnir með að setja á þig svokallað vináttuband um úlnliðinn áður en þú getur blikkað auga. Það vefja þeir listavel en þeir líka heimta góða þóknun og neiti ferðafólk er oftar en ekki kominn hópur vina hans í kring og ferðamaðurinn getur ekki annað en greitt nokkrar evrur fyrir „vináttuarmbandið“ sem eina mínútu tók að vefja.
- Í Portúgal og víðar eru hópar sem halda sig á vinsælum ferðamannastöðum og bíða eftir saklausum erlendum, næpuhvítum ferðamönnum og freista þeirra með ódýrum fíkniefnum. Margt yngra fólk fellur fyrir slíku enda gefa þessir menn gjarnan prufur af vöru sinni og biðja þig að koma aftur líki þér varan. Þeir vita sem er að ætlir þú að kaupa þá kemurðu með peninga og þegar komið er í hvarf frá fólki í seinni skiptið er fólk barið og rænt.
- Víða í Evrópu er að finna vafasama næturklúbba sem þó eru ekki annað en vændisstaðir þegar allt kemur til alls. Ýmis konar „tilboð“ eru oft í boði á slíkum stöðum og ýmsir mjög vingjarnlegir aðilar sýna þér vinsemd þangað til þú kaupir einn einasta bjór eða vín. Þegar kemur að því að greiða kostar tilboðsbjórinn allt í einu fimm þúsund krónur og sýnir þú önnur viðbrögð en greiða það verð fyrir glasið eru stórir ógnandi menn komnir á augabragði. Dæmi eru um að ferðamenn sem ekki eru með seðla í vasanum sé beinlínis fylgt af mönnum í næsta hraðbanka til að taka út peninga sem síðan eru teknir.
- Í Asíu og Bandaríkjunum er velþekkt fyrirbæri að óprúttnir hringja í hótelherbergi mjög snemma morguns, þykjast hringja frá lobbíi hótelsins og segja einhver vandræði hafa orðið með bókunina. Þeir þurfi kortanúmer á nýjan leik. Syfjað fólk er líklegt til að hugsa ekki um það tvisvar heldur gefur upp númerið og heldur áfram að sofa. Litlu síðar er búið að eyða megninu af þeim peningum sem á kortinu voru.
- Í viðbót við slíkt eru svo ofbeldisfyllri atvik þar sem töskur, símar eða veski eru einfaldlega hrifsuð. Á Ítalíu hafa ferðamenn slasast illa þegar þeir reyna að halda í töskur sínar þegar gaurar á vespu eða mótorhjóli þeysa hjá og rífa í tösku sem geymd er á öxl. Ekki undir neinum kringumstæðum vera með tösku um öxlina. Og ekki halda að lagi sé að geyma snjallsímann á borðinu fyrir framan þig. Þú ert varla að fara að elta unglinga mikið um þröngar götur sem koma hlaupandi að borðinu og hnupla símanum.
Klassískt er líka að rekast harkalega utan í ferðafólk á götu úti og meðan þú fárast yfir ókurteisinni er annar aðili að ræna þig kaldan. Sumir rekast ekki í þig heldur benda þér á að þú sért með fuglaskít á jakkanum. Þú kannar það en á meðan kannar óprúttinn aðili hvað er í veskinu þínu.
