Ljúfur heitur sandurinn svo langt sem augað eygir. En hér er líka ókunn hætta á ferð.
Á Spáni eru fleiri þúsund kílómetrar af strandlengju og þó hitastig sé misjafnt er tiltölulega öruggt að hoppa út í og busla í sjónum í 99,9% tilvika.
En svo er það þetta núll komma eitt prósent…
Það er nefninlega svo að á svæði rétt útifyrir strönd fyrrnefnds Palomares varð eitt versta kjarnorkuslys sögunnar árið 1966. Þá flugu saman tvær bandarískar herflugvélar yfir bænum og var önnur þeirra búin hvorki fleiri né færri en fjórum kjarnorkusprengjum. Skipti engum togum að brak vélanna féll til jarðar og með þeim sprengjurnar fjórar.
Tvær sprengjur fundust fljótlega í kjölfarið, höfðu ekki sprungið og voru fjarlægðar. Ein sprengjan hefur aldrei fundist en það er fjórða sprengjan sem er vandamálið hér enn þann dag í dag. Sú sprakk í sjónum beint út af bænum Palomares og snarmengaði sjó og land í stórum radíus af alvarlegri geislavirkni. Geislavirkni sem mælist í sjávarmálinu hér enn þann dag í dag!
Þú finnur ekkert um þetta á vappinu um þessar slóðir. Lengi vel voru viðvörunarskilti á ströndinni en mörg ár síðan það var fjarlægt. Né heldur er stafur um málið í upplýsingamiðstöðvum hér í kring. Spánverjinn felur hættulega geislavirkni í sjó og á landi til að negla allar þessar ferðamannaevrur.
Að þessu sögðu þá virðast vísindarannsóknir ekki gefa óyggjandi niðurstöður um hvort lítilleg geislavirkni hefur varanleg áhrif á Jón og Gullu. En með tilliti til þess hvað alvarleg geislavirkni gerir mannslíkamanum er sjálfsagt að hafa vaðið fyrir neðan sig.
